Als winnaar van de legendarische finale op Roland Garros (Frankrijk, Grand Slam) afgelopen zondag, wist Carlos Alcaraz (ATP-2) zelf soms niet hoe hij op de cruciale momenten van de wedstrijd tegen Jannik Sinner (ATP-1) zo’n hoog niveau kon halen.
“Ik ben echt gelukkig en trots op de manier waarop ik alles heb aangepakt”, zegt Alcaraz. “Het is de eerste keer dat ik terugkwam van twee sets achterstand, en wat een betere gelegenheid dan dat te doen in een Grand Slam-finale.”
Met 5 uur en 29 minuten was de finale tussen Alcaraz en Sinner de langste ooit op Roland Garros. In alle opzichten was het een epische finale, haast op het waanzinnige af. “Eerlijk gezegd, als mensen deze wedstrijd naast de grootste finales uit de geschiedenis zetten, is dat een eer”, reageert Alcaraz. “Borg vs. McEnroe in 1980 of Federer tegen Nadal in 2008 (op Wimbledon, n.v.d.r.) zijn onderdeel van de geschiedenis. Ik kan niet vergelijken en laat die discussie aan anderen over.”
Elk moment gevochten
“Ik moest de hele tijd vechten, er de hele tijd in blijven geloven”, blikt de Spanjaard terug. “Alles wat hij (Sinner, n.v.d.r.) deed, waren winners slagen, hij maakte geen fouten. Dat was mijn gevoel aan het begin van de derde set, maar ik heb op elk moment gevochten en de steun van het publiek was ook erg belangrijk om me op de been te houden.”
“Zonder dat was het volgens mij onmogelijk geweest om terug te komen. Ik zeg vaak tegen mezelf dat ik er vol voor moet gaan. Het maakt niet uit waar je staat, je moet niet bang zijn om fouten te maken. Ik denk dat het vooral een kwestie van zelfvertrouwen was.”
En aan zelfvertrouwen ontbrak het Alcaraz niet, zelfs niet in de schijnbaar hopeloze situatie met wedstrijdpunten tegen. “Dat is waarschijnlijk waarom ik mijn beste tennis kan spelen in moeilijke situaties. Natuurlijk geloofde ik er nog in bij 5-3 voor hem en 0-40 op mijn opslag. Ik was nog maar één punt verwijderd van verlies, maar vaak komen mensen terug van matchpoints. Ik heb er altijd in geloofd, punt voor punt.”
Niveau ongekend hoog
“Op sommige momenten was het niveau ongekend hoog”, gaat Alcaraz verder. “Ik dacht bij mezelf: wat kan ik doen? Hij (Sinner, n.v.d.r.) bewoog zich ongelooflijk goed, sloeg fantastisch. Ik vond het geweldig om zo’n gevecht op de baan te hebben, ik was blij om op de baan te staan met zo’n niveau van spel. De drie wedstrijdpunten waren geen geweldige punten. Ik heb ze gered, maar ze waren niet zo goed als op andere momenten. Er zijn slagen waarvan ik niet weet hoe ik ze gedaan heb.”
