Voor Caroline Garcia (WTA-174) is het moment aangebroken om de balans op te maken. De 31-jarige Française verloor in de eerste ronde van de US Open (Verenigde Staten, Grand Slam) van de Russische Kamilla Rakhimova (WTA-51 – 4-6, 6-4 en 3-6) en zette zo een punt achter haar carrière.
In een gesprek met onze partner L’Équipe blikt de ex-nummer 4 van de wereld terug op een parcours vol hoogte- en dieptepunten. Nu is ze relaxed, tevreden over haar beslissing en blij dat ze nog één keer in Flushing Meadows kon spelen. Ze vertelt open en eerlijk over de momenten en emoties die haar carrière hebben gevormd.
De dag dat… ze begon met tennis (1998)
“Mijn vader zag potentieel en ik volgde”
“Mijn eerste herinnering is in Meyzieu (een gemeente in het Franse Lyon, n.v.d.r.) : een veld vol kinderen, spelletjes die op alles lijken behalve tennis. Mijn ouders hadden me ook basketbal en modern jazz laten proberen… verkeerde keuze (lacht). Tijdens het eindgala stond ik in een tutu en maakte ik er een heel drama van omdat ik mijn rol niet wilde doen. Sport sprak me veel meer aan! Maar ik weet niet of ik ooit echt dacht: “tennis is wat ik wil doen.” Zelfs in de regio Lyon was ik niet de beste. Niemand zei dat ik een grote speelster zou worden. Het was vooral mijn vader die me bleef motiveren. In het weekend trainden we extra uren samen. Hij zag potentieel, en ik ben hem gewoon gevolgd.”
De dag dat… Murray en Navratilova haar een toekomst als nummer 1 voorspelden (2011)
“Ik was er totaal niet klaar voor”
“Na mijn nederlaag tegen Maria Sharapova op Roland Garros (Frankrijk, Grand Slam) (Garcia verloor met 3-6, 6-4, 6-0 nadat ze 6-3, 4-1 had voorgestaan, n.v.d.r.) begon men er meteen over. De tweets van Andy Murray en Martina Navratilova, de media… dat alles deed me geloven dat ik kon meedraaien met de besten. Maar die wedstrijd weerspiegelde helemaal niet mijn gemiddelde niveau. Mijn entourage en ikzelf dachten dat we sterker waren dan we in werkelijkheid waren. Daarna liep ik op kleinere toernooien constant gefrustreerd rond. Ik had een voorsmaakje gekregen van wat ik droomde te bereiken en wilde dat het sneller ging. Maar ik was er mentaal helemaal niet klaar voor. Ik was nog jong in mijn hoofd, minder volwassen dan anderen. En telkens op een Grand Slam kwamen die tweets weer naar boven. Ik was gereserveerd en die plotse aandacht was moeilijk om mee om te gaan.”
(lees verder onder de video van Caroline Garcia vs. Maria Sharapova in de tweede ronde van Roland Garros in 2011)
De dag dat… haar ploeggenoten een collectieve “LOL” twitterden (2017)
“Ik voelde me verraden”
“Ik dacht dat ik goed overeenkwam met mijn ploeggenoten (van het Franse Billie Jean King Cup-team, n.v.d.r.), dus ik voelde me verraden. Ik had zware rugproblemen en had mijn beslissing om niet te spelen al aangekondigd, maar Yannick Noah selecteerde me toch (uiteindelijk gaf Garcia forfait voor de confrontatie met Spanje, waarna Kristina Mladenovic, Alizé Cornet en Pauline Parmentier sarcastisch “LOL” schreven op sociale media). Zonder dat was het niet geëscaleerd… Wat me het meest pijn deed, was dat het publiekelijk gebeurde. Als je het niet met me eens bent, bel me dan en dan praten we erover. Twee jaar later kwam ik terug voor de eerste ontmoeting onder Julien (Benneteau). Met Alizé was het uitgepraat en waren er excuses, maar niet met iedereen… De eerste avond in Luik (tegen België in februari 2019) was geen fraai beeld! Het doel om de Fed Cup (voormalige naam van de Billie Jean King Cup, n.v.d.r.) te winnen hielp ons onze problemen opzij te zetten. Het leek wel voorbestemd dat de titel in Perth (tegen Australië) beslist zou worden in het dubbel met Kristina.”
De dag dat… ze de Chinese dubbel ‘Wuhan-Peking’ won (2017)
“Het was nooit genoeg”
“Ik besefte later dat loslaten me had geholpen om te presteren. Voor de Aziatische tournee dachten we dat de top 10 al verloren was en zagen we die toernooien als voorbereiding op 2018. In het moment leven hielp me om te winnen. Maar daarna verloor ik elk gevoel voor realiteit. In Australië raakte ik enorm gefrustreerd als ik niet makkelijk won van lager geklasseerden. Ik beleefde verschrikkelijke momenten op de baan. Ik was altijd op zoek naar meer, het was nooit genoeg. Dat kwam niet alleen door mij, maar ook door mijn entourage: sneller, sterker, altijd meer.”
(lees verder onder de foto)
De dag dat… ze stopte met haar vader als coach (2021)
“Ik stond er helemaal alleen voor”
“Het deed me deugd, maar het was niet makkelijk. Ik stond er namelijk alleen voor. Mijn vader kon er niet goed mee om. Toen hij kritiek kreeg, begreep ik dat niet. Vandaag begrijp ik wel waarom men dat zei over mijn manier van spelen. Het is niet dat ik spijt heb, want ik heb veel mooie dingen bereikt. Maar had ik het beter kunnen doen? Ja, absoluut.”
De dag dat… ze haar kans op een Grand Slam miste (2022)
“Ik heb haar de wedstrijd gegeven”
“Op de US Open speel ik de halve finale tegen Ons Jabeur (WTA-77). Ons verleden en haar speelstijl deden me enorm piekeren. Ik was de hele dag hypernerveus. Mijn team zag het, maar zei niets. Ik bleef hangen in negatieve gedachten en brandde mezelf op. Ik gaf haar de match (1-6 en 3-6, n.v.d.r.). Men heeft me vaak verweten geen plan B te hebben. Dat ontbrak in die wedstrijd – gewoon dertig minuten de bal terugspelen, geen fouten maken – en misschien wel in mijn carrière in het algemeen.”
De dag dat… ze haar grootste titel won, maar zich slecht voelde (2022)
“Ik normaliseerde het te snel”
“Ik heb er geen spijt van dat ik dat toernooi (WTA Finals) won, maar het heeft me bijna meer kwaad dan goed gedaan. Ik vierde het niet genoeg, ik deed alsof het normaal was. Dat is het verhaal van mijn carrière: ik had meer moeten genieten van mijn hoogtepunten, trotser moeten zijn. Als je nooit geniet van wat je doet en alles altijd zwaar aanvoelt, waar haal je dan de motivatie om door te gaan? Daarna ben ik wat weggezakt. Van zodra ik op een toernooi aankwam, kon ik niet meer slapen. Als ik verloor, voelde ik me bijna opgelucht. Alles rond tennis zag ik zwart, omdat ik vond dat ik mijn doelen niet had bereikt.”
De dag dat… ze opnieuw leerde van tennis te houden (2024)
“Tennis heeft me niets misdaan”
“De dag na mijn laatste wedstrijd in Guadalajara (Mexico, WTA 500), net voor mijn pauze, voelde ik me enorm opgelucht. Dat had ik in lange tijd niet meer meegemaakt. We gingen op vakantie naar Mauritius. Daar waren er tennisvelden, en Borja (Duran, haar man, n.v.d.r.) wilde spelen. Nochtans had ik hem gezegd: “Eens ik stop, speel ik nooit met jou.” Dat had ik met zoveel frustratie gezegd… Ik was er zeker van dat ik nooit meer een racket zou aanraken. Maar uiteindelijk gaf ik toe. De vreugde in zijn ogen, het plezier van het slaan… het deed me opnieuw ontdekken wat tennis eigenlijk is: een spel.”
(lees verder onder de Instagrampost van Garcia en haar man Borja Duran, met wie ze een maand geleden in het huwelijksbootje stapte)
“Toen ik terug begon, wist ik dat 2025 mijn laatste seizoen zou zijn. Ik had niet meer de kracht om die emotionele rollercoaster die tennis is te doorstaan. Ik was uitgeput. Maar ik wilde niet stoppen met het gevoel dat ik tennis haatte. Dat zou niet eerlijk zijn, want tennis heeft mij niets misdaan. Vandaag heb ik dat aanvaard.”
