Zonder Jannik Sinner (ATP-2) en Lorenzo Musetti (ATP-8) werd Italië op voorhand als kwetsbaar beschouwd in de Davis Cup Final 8. Toch staat het land zondag opnieuw in de finale, ditmaal tegen Spanje. De 23-jarige Flavio Cobolli (ATP-22) nam zijn land op sleeptouw en ontpopte zich onverwacht tot leider.
Na zijn epische overwinning op Zizou Bergs (ATP-43) scheurde hij zijn shirt aan flarden, zijn oerschreeuw galmt nog na in de SuperTennis Arena. Vrijdagavond ontplofte het thuispubliek in Bologna. Cobolli genoot er met volle teugen van, nadat hij in de kwartfinale ook al vlotjes Filip Misolic (ATP-79) uit Oostenrijk had verslagen met 6-1 en 6-3.
(lees verder onder de Instagrampost)
Met een indrukwekkende zege tegen België loodste Cobolli zijn team naar de finale. Samen met zijn landgenoten gaat hij zondag op zoek naar een derde opeenvolgende titel voor Italië. Voor Cobolli zelf zou het de eerste zijn, want hij maakte geen deel uit van de teams die in 2023 en 2024 wonnen.
Geslaagd seizoen voor Cobolli
Cobolli’s seizoen is hoe dan ook geslaagd. Hij veroverde zijn eerste twee titels op het ATP-circuit: Boekarest (Roemenië, ATP 250) en Hamburg (Duitsland, ATP 500). In juli bereikte hij de kwartfinale van Wimbledon (Groot-Brittannië, Grand Slam) en in Madrid (Spanje, ATP Masters 1000) versloeg hij voor het eerst een speler uit de top 10, Holger Rune (toen ATP-9). De huidige nummer 22 van de wereld groeide in alle luwte in de schaduw van Sinner en Musetti.
(lees verder onder de Instagramposts)
Kiezen tussen voetbal en tennis
Hoewel hij nu een held is op het tennisveld, had het niet veel gescheeld of Cobolli had in plaats van voor het nationale tennisteam, voor La Squadra Azzurra, de nationale voetbalploeg van Italië, gespeeld.
Cobolli stond vroeger op het voetbalveld als rechtsachter bij de jeugd van AS Roma. “Mijn vader tenniste, dus ik had van kleins af aan een racket vast. Maar mijn grootste passie was naar het stadion gaan om voor Roma te supporteren”, vertelt hij. “Ik voetbalde vijf keer per week, plus een wedstrijd, en deed daarnaast twee à drie tennistrainingen. Vanaf mijn zesde speelde ik vaker voetbal dan tennis. Het hele weekend draaide om voetbal en uiteindelijk viel ik in slaap met een tenniswedstrijd op tv. Tot mijn veertiende droomde ik alleen van voetbal.”
Toch koos hij uiteindelijk voor tennis. “Ik weet niet waarom of hoe, maar ik veranderde van idee. Ik voelde meer druk met een bal aan de voet dan met een racket in de hand. Ik ben graag alleen. Ik hou van mijn vriendin, he, maar ik denk dat ik een eenzame wolf ben.”
(lees verder onder de Instagrampost)
Net zoals Sinner, die in zijn jeugd een veelbelovend skiër was, is Cobolli ervan overtuigd dat zijn dubbele sportleven hem naar het hoogste niveau heeft gebracht. Of hij grotere successen had kunnen boeken als hij zich op jongere leeftijd volledig op tennis had gefocust? “Ik ben er zeker van dat het slechter zou zijn geweest dan nu”, zegt hij zonder twijfel. “De combinatie van de twee heeft me in alles geholpen: bewegen, leren, werkelijk alles. Zo ben ik opgevoed en ik denk dat dit de sleutel is geweest tot de man en speler die ik vandaag ben.”
